مىآوردند كه آن را فشرده و پيش از جوشش پخته‌اند . آن ، همچون ربّ شربتى است شيرين كه آن را پخته‌اند تا دو سومش از ميان رفته و يك سوم آن به جا مانده است . عمر از چگونگى آن پرسيد و خود نيز به آن نگريست و گفت : گمان نمىكنم اشكالى داشته باشد . مردم گفتند : ما آن را مىافشريم و سپس پيش از آنكه به جوشش آيد ، آن را مىپزيم تا دو سوم آن ، برود و يك سوم آن بماند . عمر گفت : بخش حرام آن رفته و مقدار حلال آن ، به جا مانده است . سپس گفت : اى عمرو از آن بنوش كه باكى بر نوشيدن آن نيست . راوى گويد : نام اين نوشيدنى « طلاء الإبل » بود كه از آن پس ، به نام « الطّلا » ناميده شد . و نيز راوى گويد : سپس عمر ، دربارهء آن ، به عمّار ياسر نوشت : امّا بعد ، من به سرزمين شام رفتم . مردم آنجا آشاميدنيى كه آن را مىنوشيدند ، نزد من آوردند . از ايشان پرسيدم كه آن را چگونه مىسازند . گفتند : آن را مىپزند تا دو سومش از ميان برود و يك سوم آن به جا ماند . و آن ، هنگامى است كه جوشش و باد جنون آن نابود مىگردد ؛ و بخش حرامش ، مىرود و مقدار پاك آن ، بر جاى مىماند . به مسلمانان همراه خود دستور ده تا همراه نوشيدنيهاى خود ، از آن نيز سود جويند . و السّلام . ( 1 ) 357 / 3 نامهء معاذ بن جبل به عمر ، دربارهء درگذشت ابو عبيده الأزدى ( دو نسخهء خطى پاريس ) ورق 78 / الف ( 140 / ب - 141 / الف ) . به بندهء خدا امير مؤمنان عمر ، از معاذ بن جبل : درود بر تو . من همراه تو آفريدگارى را مىستايم كه جز او خدايى نيست . اما بعد ، اى امير مؤمنان ابو عبيدة بن جرّاح كه در كار خدا مردى درستكار و خداوند در نظرش بزرگ بود ؛ و او خود در نظر تو و ما گرانمايه مىنمود ، درگذشت . خداوند همهء گناهان او را بيامرزاد . « ما از آن خداييم و به سوى وى ، بازمىگرديم » ( 1 ) . از خدا براى او پاداش مىخواهيم و دربارهء وى به لطف او پشت‌گرميم . من زمانى اين نامه را به تو نوشته‌ام كه بيمارى و با و مرگ ، ميان مردم گسترش يافته است . پيداست كه هيچ كس زمان مرگ خود را به خطا از دست نخواهد داد ؛ و آن كس كه نمرده است ، نيز خواهد مرد . از خدا مىخواهيم كه به جاى دنيا ، آنچه كه در نظر او بهتر است ، نصيب ما گرداند . از آفريدگار مىخواهيم كه - چه ما را زنده نگهدارد يا بميراند - از سوى همهء امّت مسلمان ، به تو پاداش نيك